लहानांपासून मोठ्यांपर्यंत
जिचे सर्वांना आश्चर्य वाटते,
“अथ” पासून ते “इति” पर्यंत
जी सर्वांना अनाकलनीय असते,
क्षणात जी सगळ्यांना भारते,
तीच खरी जादू असते!

आपल्याला माहित असतं,
जादू म्हणजे हातसफाई,
चित्रविचित्र फिरवित बोटं,
क्षणात होतो चोर सवाई!

मला पण असंच वाटायचं,
पण त्या दिवसापर्यंतच.
मी पण असाच “बनायचो”,
पण त्या  दिवसापर्यंतच.

त्या दिवशी रस्त्यावर
आलं होतं एक दुकान,
आच्छादन जरी तंबूचं,
तरी मांडणी होती फारच छान!

मोठ्याने रडणारं खोटं बाळ,
आणि गायब होणारं अंड.
कोपर्यातले छोटे सैनिक
मध्येच करायचे बंड!

पाहून ते सर्व
मी धरला बाबांचा हात घट्ट,
आणि काढ़ले माझे हत्यार,
“ऐन रस्त्यातला हट्ट”!

बाबा बिचारे कीव येऊन,
मला घेऊन गेले आत.
पण आतला पाहून भव्य पसारा,
आम्ही दोघे पडलो चाट!

कोपर्यातलं ते वाघाचं चित्र
कधी जिवंत होईल शाश्वती नव्हती.
म्हणूनच कदाचित तिकडे पाहण्याची
हिंमत आमची होत नव्हती.

तिथल्या दुकानदाराला काय म्हणावे
तेच मला कळत नाही.
असमान कान आणि हिरवे दोळे असणार्याला
“माणूस” ही म्हणवत नाही!

माझ्या डोळ्यांतलं कुतुहल पाहून,
तो फार आनंदित झाला,
त्याच आनंदात त्याने माझ्या डोक्यातून
“एक रुपया” पण काढ़ला!

“विकत घ्या व दोस्तांना चकित करा”
असं लिहिलेलं एक पार्सल,
त्याने माझ्या हातात ठेवलं.
दुकानातल्या काही जादू
त्यात “ग्यारंटी” सह आहेत,
हे त्याने मला पार्सल उघडून दाखवलं.

जादू त्या सार्या शिकण्यात
माझी मती गुंग झाली,
आणि माझ्या बाबांची नजर
खिशाकडून घड्याळाकडे जाऊ लागली.

पण बाबांची फजिती होऊ नये,
म्हणून त्याने “क्रेडीट कार्ड” स्विकारलं,
आणि माझ्यासारख्या हुशार मुलाचं,
जाई‍जाईपर्यंत कौतुक केलं.

बाहेर आल्यावर सहज मागे वळून पाहिलं,
तर तंबूच्या जागी काहीच नव्हतं.
पण माझ्या हातातलं पार्सल?
ते मात्र जसंच्या तसं होतं!

आता मी त्या वस्तूंसोबत,
खरी खरी जादू करतो.
पण माझ्याशिवाय कुणिच त्यावर
विश्वास ठेवायला तयार नसतो!!

मला आता कळलंय,
खरी जादू अशीच असते.
इतरांना कळो वा ना कळो,
आपल्याला त्याचे सोयरसुतक नसते!!!!

नितीन.

H. G. Wells यांच्या “The magic shop” या कथेवर आधारीत.